NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
PRZEDSTAWIONA W SERIALU HISTORIA JEST FIKCJĄ
POSTACI, ORGANIZACJE, RELIGIE ORAZ WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE
Raz i dwa.
- Raz i dwa. - Wystarczy już.
- Dość. - Raz i dwa.
Mówię: dość!
- Gdzie jest Sang-hun? - Co?
Mówcie mi, gdzie jest!
- Sang-hun! - Raz i dwa.
- Sang-hun!
Raz i dwa.
Co on tu robi?
- Jak by to... - Jestem jego ojcem.
Kochanie, obudź się.
Sang-hun, wracamy do domu. Co się dzieje?
On nie żyje.
Zapiszcie godzinę śmierci.
Jeong Sang-hun, 26 maja 1994...
Podnieście go! Po prostu go podnieście.
- O 5.34 rano... - Szybko.
- To nieprawda. Nic mu nie jest. - On nie żyje.
Pomóżcie mi.
Podnieśmy go razem. Już! Obudzimy go!
Sang-hun, jesteśmy wreszcie w domu.
Szmat czasu, co?
YU EUN-SEONG, II KLASA
Chodźmy.
Dobrze. Trochę wolniej.
Trzymaj się mocno. Dobrze, tak trzymaj.
Jesteś cały? Spróbujmy jeszcze raz.
Dasz sobie radę. Tylko ostrożnie.
Mocno naciskaj na pedały.
Dobrze. I proszę, jedziesz.
Co się stało, Sang-hun?
Chodź, spróbujemy raz jeszcze.
Nie umiem jeździć na rowerze.
O co chodzi, Sang-hun?
Nie jestem Sang-hun. Jestem Eun-seong.
Jesteś Sang-hun.
Dasz radę. Tylko spróbuj.
Dobrze. O to chodzi.
Dobrze ci idzie, widzisz?
Pedałuj dalej. Śmiało.
ZNIKAĆ
Co powiedział Jeong Yeong-mun? Przyznał się?
- Dae-yong. - Tak?
Powinniśmy go zgarnąć.
Kogo?
Wie pan, dlaczego tu jest?
Rozmawiałem z prezesem.
Pan i pański szef sporo przed nami ukrywacie.
Kiedy go zobaczyłem w sierocińcu,
który wspierała moja żona,
pomyślałem sobie, że Sang-hun wrócił do życia.
Wydawało mi się, jakbym dostał z góry jeszcze jedną szansę.
To po prostu był mój syn.
Bez znaczenia...
biologiczny syn czy nie.
Sang-hun to mój syn.
Dlaczego pan go oddał,
skoro tak wiele on dla pana znaczy?
Panie In.
Puśćcie mnie.
Panie In. Dlaczego...
Dlaczego mi pan to robi, panie In?
- Dlaczego? - Podobno to pana pomysł.
Dlaczego? Dlaczego pan to zrobił?
Pan Jeong nie był stabilny emocjonalnie.
Gdy był młody, leczył się z powodu lęków.
Myślałem, że wyzdrowiał,
ale było gorzej po tej sprawie nowego biznesu.
Nie radził sobie ze stresem, więc...
Pomyślałem, że tak będzie dla Sang-huna najlepiej.
Powinienem był go powstrzymać.
Dałem się oszukać.
Podrzucił go pan do szpitala?
Autem na fałszywego właściciela?
Przerażający opis.
W naszej branży
wieści rozchodzą się szybko.
Obserwowałem upadek wielu firm z powodu zwykłych plotek.
Co by się stało, gdyby plotki o panu Jeongu doszły do uszu ludzi?
Zrujnowałoby to firmę,
jak i przyszłość pana Jeonga.
Czyli twierdzi pan,
że nie zniknął 3 marca w Songju, ale trzy dni później w szpitalu?
Rozumie pan, jak ważne są czas i miejsce przy zaginięciu?
Przez miesiąc policja działała na podstawie kłamstwa.
Czy w ogóle chce pan znaleźć syna?
Inaczej bym sam nie próbował.
Panie Jeong, co się dzieje?
Panie Jeong? Siostro!
Słyszy mnie pan? Spokojnie, niech pan oddycha.
Już dobrze. Proszę oddychać.
Głębokie wdechy. Wszystko będzie dobrze.
ADMINISTRACJA
O czym panie rozmawiają?
- Dzień dobry, doktorze. - Dzień dobry.
Umieram z głodu.
- Może się pan skusi? - Dzięki.
Kiedy dowiedziałem się, że zniknął,
przeczesałem każdy zakamarek.
Ale...
nikt nie wiedział, kto go porwał. Żadnych śladów.
Na nagraniach nikogo nie było widać.
Doktor Park i pan In powiedzieli mi tylko, że nic nie wiedzą.
Uwierzy pan?
Tylko my trzej wiedzieliśmy,
że Sang-hun tam jest.
Przyjrzałem mu się,
ale doktor Park jest poza podejrzeniami.
Natomiast In Dong-gu już nie?
Przedsiębiorstwo Muyeon.
Pańska firma.
Dlaczego?
Myślał pan że nie dowiem się o pańskim ojcu,
który robi za słupa?
Grupa JQ tak czy inaczej musiała kupić ziemię od pana Choi.
A ja musiałem wkroczyć po tym,
co spotkało pana Choi.
Nie było czasu na zwykłe procedury.
Wykorzystałem więc przedsiębiorstwo Muyeon.
Ale ziemia to nie moja sprawa.
Po zniknięciu Sang-huna...
przyjrzałem się panu Inowi
i odkryłem nazwisko, które kojarzę.
Son Du-gang?
Dawno temu...
był moim kierowcą.
Z jego powodu...
zginęli moja żona i syn.
Nie miałem pojęcia.
Nie wiedziałem, że pan In to jego syn.
Oszukał mnie.
Tylko czekał na okazję, będąc tuż obok.
Ten bydlak wiedział,
że Sang-hun nie jest moim biologicznym synem.
Liczył na odpowiedni moment,
żeby zająć jego miejsce.
Byłem przy prezesie Jeongu,
ponieważ chciałem
odkupić winy ojca.
Ale prezes Jeong uważa inaczej.
Chciał pan zająć miejsce Sang-huna.
I zabił go pan.
Nieprawda.
Jeong Sang-hun zaginął 6 marca.
Pan odwołał spotkanie i zniknął na dwie godziny.
Co pan robił?
Spróbujmy tak.
Dlaczego jechał pan autostradą do Gangneungu?
Pojechał pan ukryć Jeong Sang-huna w szpitalu.
Pojechałem tam, bo dowiedziałem się, że zaginął.
Jechał pan niezarejestrowanym autem, które potem zezłomował.
Żebyśmy śladów nie znaleźli?
Chciałem ukryć ślady jego pobytu w szpitalu.
Dalej pan łże?
Chce pan takim kłamstwem się wymigać?
Co pan zamierza?
Już jakiś czas mnie pan śledzi. Powinien pan dobrze wiedzieć.
Czy ma pan jakiś dowód,
bym porwał pana Jeonga i go torturował?
Słucham?
Marnuje pan ze mną czas.
Cieszy się pan, bo myśli, że coś odkrył.
Niech pan wie, kiedy skończyć.
Drań jeden.
Ile czasu jeszcze chce pan zmarnować, jak jakiś idiota?
Coś pan powiedział?
POKÓJ OBSERWACYJNY
Bezczelny gnojek.
Nie możemy go po prostu zamknąć?
Niby jak? Nie mamy dowodów.
Sfałszował nagranie w szpitalu
i wykupił ziemię Choi pod fałszywym nazwiskiem.
No i niezarejestrowane auto.
Przyznał się i jest gotów ponieść karę.
Powiedział, co trzeba.
Nie możemy go ścigać bez dowodów.
O proszę.
Pan adwokat In Dong-gu.
Nie podejrzewasz go?
Oczywiście, że tak. Mówię tylko, jak jest.
Ależ ja tego gościa lubię.
Znajdźmy jakiś dowód i już.
Mamy nakaz na ten szpital?
Tak, załatwiłam.
Zawsze tak przesadzasz.
Co tam mruczysz?
Ej, co powiedziałeś?
Seo-hui.
Co?
Kiedy wróciłeś?
Jadłeś już?
Możemy zjeść w domu.
Przejdźmy się, ładna pogoda.
Dobrze.
Jeżeli więc zależy pani, by mąż wrócił żywy,
niech pani robi swoje.
To ja...
cię uratuję,
choćby szanse były niewielkie.
ZGROMADZENIE NARODOWE
SALA KONFERENCYJNA
Pani poseł Kim, to była pani wielka chwila.
I nie dała mi pani znać wcześniej?
Przyniósłbym tort albo coś.
Pani poseł, jak się pani czuje?
Swoją pierwszą ustawę pamiętam, jakby to było wczoraj.
To jak z wysłaniem dziecka po raz pierwszy do szkoły.
- Takie to uczucie. - Och, tak.
Panie Hong, dzień wymaga świętowania
przy wspólnym posiłku.
Naturalnie, że tak.
Pójdziemy zjeść, dokąd pani zechce, albo będziemy świętować, jak pani zechce.
- Proszę mu przekazać. - Słucham?
Musi teraz dotrzymać swojej obietnicy.
Ależ, pani poseł.
- Jak to? - Pani poseł.
- Nie idzie pani?
O co chodzi?
Dobra robota. Choć zapewne pani tego nie chciała.
Nie wiem, czy postąpiłam słusznie.
Inna decyzja by wszystko skomplikowała.
Wiem, że tata był przeciw tej ustawie.
Z pewnością miał ważne powody.
Sądzi pan, że słusznie postąpiłam?
Pani ojciec kiedyś powiedział coś takiego:
„Jeśli fale są zbyt wysokie, wróć na ląd.
Inaczej woda zabierze cię ze sobą”.
Wtedy pomyślałem, że to takie gadanie.
Chciałby, aby pani wiedziała.
Pani ojciec z pewnością
poparłby pani postępowanie.
A nie mówiłem, żeby się nie przejmować?
Kim Seo-hui nie jest jak jej staruszek.
A tak przy okazji to powiedziała dzisiaj coś dziwnego.
Coś o dotrzymywaniu umowy.
Panie In,
dogadał się pan z nią za moimi plecami?
Dopiero zaczynamy.
Niech się pan skupi na kolejnym kroku.
I uważa na słowa.
Co za parszywy gnojek.
Fuzja Chemikaliów JQ z Przemysłem JQ
przebiega sprawnie.
Podział akcji również przebiegnie sprawnie.
Rano odezwał się pan Hong.
Ustawa o nowym biznesie została złożona.
Komisja zaakceptuje ustawę bez problemów.
Bez problemów?
Tak sądzisz?
Na razie
policja ma mnie za głównego podejrzanego.
Zdaję sobie sprawę, że pan również...
mnie podejrzewa.
Znajdę go.
Pana Jeonga.
Znajdę go sam.
Dowiodę niewinności.
A więc tak?
Seo-hui przedstawiła ustawę.
Czyli nie muszę się tym już dłużej martwić?
Zastosowaliśmy się do ich żądania.
Dobre imię Kim Seung-cheola jest bezpieczne.
A Seo-hui?
Ona na pewno o niczym nie wie?
Z pewnością.
Nigdy nie dowie się, że pan Hong pani groził
i dlaczego musiała pani naciskać na nią, by wystartowała w wyborach.
Zgadzam się
z ich żądaniami nie dlatego, że uważam je za słuszne.
A jednak, by chronić rodzinę,
muszę zgrywać posłuszną.
Proszę.
Niech pan się zaopiekuje Seo-hui.
Nie mogę pozwolić,
by poszła w ślady ojca.
Proszę jej pomóc.
Tak zrobię.
Nie ma kamer w środku.
Nie ma.
Jak on mógł stąd uciec?
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY
Widzisz mnie?
Widzę.
Ale kamery nie nagrały Jeong Sang-huna, kiedy opuszczał pokój.
Chyba nie.
Zobaczmy, czy tak mogło być.
Zobaczmy.
Chyba tak nie było.
Najbardziej głupkowata pani detektyw pod słońcem.
Patrz. Teraz mnie nie zobaczysz.
Ona tak na poważnie?
Jaja sobie ze mnie robi?
Nie do wiary.
Ale przyznaję, że się stara.
Widziałeś, jak wyszłam?
Widziałem.
Nic się nie udało?
Nic.
To jak on mógł opuścić szpital?
Ej, proszę pana!
Napijmy się chłodnego makgeolli. Zapraszam.
- Dobrze. - I coś na ząb.
- Dobre i chłodne. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Witam.
- Co pana sprowadza? - Mam kilka pytań.
Widzieli państwo może tego mężczyznę?
Nie kojarzę go.
Proszę, pan spojrzy.
Dzień dobry paniom. Mam kilka pytań.
Widziały panie ostatnio tego człowieka?
- Ja nie. - Chyba nie.
A może tego?
Tego też nigdy.
- Nie? - Nie.
Ale przystojny.
Widział pan może tego mężczyznę?
- Nie. - Pan spojrzy.
Dobrze, rozumiem. Przepraszam za najście.
Wygrał pan tę partię.
Dzień dobry.
- Przepraszam pana. - Słucham.
Może wiózł pan tego człowieka?
Bo ja wiem.
To małe miasto.
Jeżeli uciekł, na pewno go widziano.
Ale nikt go nie zauważył.
No tak. Człowiek jego pokroju na pewno musiałby opuścić miasteczko.
Już dawno by wyjechał.
Tylko dokąd?
To właśnie próbujemy ustalić.
Czyli nikt nie widział Jeong Sang-huna poza szpitalem?
Całe miasto przeczesaliśmy, ale nic nie mamy.
A szpital?
Próbowałam każdej metody wydostania się z pokoju,
ale nie da się wyjść tak, żeby kamera tego nie nagrała.
Chowam się przed kamerą z przodu, ale jest z boku.
Jest też jedna z tyłu.
Może byłaś zbyt wolna.
Próbowała wszystkiego, czego się da.
- Widziałeś, nie? - Tak, ale...
nie da się uniknąć wzroku kamer.
Pokaż mu. Rozłóż.
Nikt nie da rady uniknąć wszystkich tych kamer.
- Pełno ich. - Podsumujmy.
Nie mógł uniknąć kamer.
Ale nie znaczy to, że nie działały.
Jeong Sang-hun to nie duch, musiałby zostać zauważony.
Znalazł sposób, jak uciec.
Czyli musiał być ktoś jeszcze, kto znał drogę ucieczki.
Jeżeli mieli kogoś w szpitalu...
- Ma to jakiś sens, prawda? - Tak. Ktoś od nich.
Przyjrzyjmy się pracownikom.
63D 5630
Cholera.
Nie znosiłem spotkań, gdy była tam moja mama.
Nie znoszę ich i teraz.
Skąd te błędy za każdym razem?
Chciałem zrobić, co pan kazał, ale...
Cały plan zrujnowany
z jego powodu.
Gdzie on jest?
Nie wiem tego.
Gdzie on jest?
Naprawdę nie wiem. Przysięgam.
Po tamtym dniu nie miałem z nim żadnego kontaktu.
Dam panu znać, gdy tylko ten gnojek się odezwie.
Proszę mi zaufać.
Zadam pani teraz kilka pytań.
Ale najpierw...
Nie jestem nałogowym graczem.
Dobrze.
Nikt nie wiedział, że pacjentem jest Jeong Sang-hun?
Jak to możliwe?
On nie jest jakimś celebrytą.
Z wyjątkiem tego dnia był na oddziale zamkniętym.
Kto mógł wiedzieć?
Poza tym nikomu nie przyszło do głowy,
że członek takiej rodziny mógłby tu być.
Kieruje pani oddziałem zamkniętym.
Pracowała pani 6 marca.
Pamięta pani Jeong Sang-huna z tamtego dnia?
Może jakiś pracownik wyjątkowo się nim interesował?
Wymagał szczególnego traktowania, więc się nim zajęłam.
Szczególnego?
Pacjent wysokiego ryzyka.
Stale towarzyszymy takim pacjentom
podczas posiłków czy spacerów, żeby nic im się nie stało.
Żeby też unikali kontaktów z zewnątrz.
Jeong Sang-hun był aż tak wymagający?
Dawał się wam we znaki?
Poza tym jednym dniem nawet się nie zezłościł.
Właśnie ta jedna rzecz była u niego dziwna.
Był zbyt cichy i spokojny.
Widziała go pani kiedyś?
Nie.
Czyli zniknął z tego pokoju.
Jak on dał radę wyciągnąć Jeong Sang-huna ze szpitala?
Masz coś nowego?
Nikt nic nie wie.
A o In Dong-gu nawet nie słyszeli.
Jak mogą nic nie wiedzieć?
Naprawdę nie wiedzą czy tylko udają?
Ktoś tu na pewno kłamie.
Tylko kto?
A może...
- wszyscy mówią prawdę? - Jak to?
No bo tak.
Gdyby ktoś go porwał na zlecenie In Dong-gu,
bałby się tu zostać.
Miałby zostać, kiedy przeszukujemy szpital?
Masz rację. Chodźmy.
Cholera.
Czyli tędy uciekł.
Wyczołgał się tędy, żeby przeżyć.
A to co?
Dalej nie przejdę.
Przepraszam.
Tutaj. Na górze.
Gdzie my jesteśmy?
Przepraszam panią.
- Tam ktoś jest! Jakiś facet! - Zaraz! Proszę pani!
A niech mnie.
Może od środka otworzę? Tylko jak?
ADMINISTRACJA
- Oto lista pracowników. - Dziękuję.
LISTA PRACOWNIKÓW
Jeong Sang-hun zniknął 6 marca.
Tutaj nie.
Tutaj też nie.
Jest coś 7 marca.
Zobaczmy.
Masz rację.
Ten koleś odszedł krótko po zniknięciu Jeong Sang-huna.
To musiał być on.
Coś znalazłeś. Zaznacz nazwisko.
PARK SEONG-JAE
Niezłe tu jaja mają.
MAGAZYN ŻYWNOŚCI
„Magazyn żywności”.
Zobaczmy.
Jeong Sang-hun zniknął o 19.30.
Proszę puścić nagranie z tej godziny, ale sprzed magazynu żywności.
Dobrze.
Dlaczego ten wózek...
Czy pralnia jest obok magazynu?
Nie.
Chwila. Przewinie pan do momentu, kiedy wjechał wózkiem?
Niech pan puści wjazd i wyjazd wózka.
MAGAZYN ŻYWNOŚCI
JEON HO-GYU
Co tam?
DOKTOR PARK
Ma pan apetyt.
Je pan sobie tak spokojnie, gdy w szpitalu źle się dzieje?
Powiedziałem państwu to, co wiem.
Dzień po zniknięciu Jeong Sang-huna
z pracy odeszła jedna osoba.
Jaki ma to związek ze mną?
Taki, że to pana krewny.
PARK SEONG-JAE
Park Seong-jae. Pańska rodzina?
No tak.
Park Seong-jae porwał Jeong Sang-huna na rozkaz In Dong-gu.
Prawda.
Zgadza się?
Gdzie on teraz jest?
Został zapewne uprowadzony kanałem wentylacyjnym
i prawdopodobnie później w stronę wzgórza.
Do poszukiwań podzielimy się
na dwa zespoły.
Jeden zespół sprawdzi billing Park Seong-jae
oraz wyciąg z karty, żeby dowiedzieć się, gdzie teraz jest.
Drugi zespół określi zaś drogę, jaką mógł przebyć Jeong,
jeśli uciekł.
Sprawdzicie też, czy może nie został pochowany na tym wzgórzu.
Zaczynamy od tego miejsca.
Trzymajcie odległość na lewo i prawo.
- Ruszamy! - Tak jest.
Tylko postarajcie się wszyscy.
- Dobrze. - Tak jest.
Tak na logikę to nic tu nie znajdziemy po miesiącu.
Szukamy, bo nic innego nam nie zostało.
Ej, chodź tu kopać.
Musi być inny sposób niż kopanie po omacku.
Wyjmij ręce z kieszeni i chodź mi pomóc.
Dlaczego się nie odzywa?
Mam zrobić coś jeszcze?
Halo?
Musi pani tu przyjechać.
Wystarczy na dziś.
Wrócimy jutro rano.
Pogody nie oglądałeś? Zapowiada się ulewa.
Po deszczu znikną wszystkie ślady.
Szlag by to.
Ej, a jak już Jeong Sang-huna znajdziemy,
to poprosimy Jeong Yeong-muna o akcje, co?
Mógłby nam jakieś dać, staramy się...
Rety, ostrożnie.
- Leż! Nie wstawaj! - Co?
- Czekaj! - Co się dzieje?
Nie podchodź. Nie ruszaj się.
- Co ty, do szefa mówisz! - Nie ruszaj się.
- Ślady opon? - Tak.
Chyba ludzie tu nie wjeżdżają.
Przyjechał go zabrać?
- Kiedy będę mógł wstać? - No już.
Tylko nie wejdź w to.
Komendant znalazł nam poszlakę.
- Proszę. - O rety.
Widzieliście? Tak należy pracować.
Nadal ma pan to coś, co nie?
- Mówiłam, że coś znajdziemy. - I tak jest.
- Myliłeś się. - A to co?
Cholera, miało padać jutro. Zawsze się mylą!
Ej, technicy! Chodźcie tu!
- Szybciej. - Tae-sik.
- Tutaj. - Wzywałeś ją?
Nie aż tutaj.
Niech pani wróci na dół. Zaraz przyjdę.
Przykryjcie to jakoś.
Żeby nie zmokło.
- Daj mi parasol. - Co?
Daj parasol.
Niech pani weźmie.
Co się dzieje?
Co Sang-hun robił w tym miejscu?
Pani mąż zaginął
dopiero 6 marca,
a nie 3 marca.
Co też pan mówi?
Był w tym szpitalu trzy dni przed zniknięciem.
Ustalamy, jak się z niego wydostał
i dokąd poszedł.
Ale kto...
Kto mógł go tu sprowadzić?
Pan In, prawda?
On za wszystkim stoi?
Pan In porwał Sang-huna i zaciągnął go tutaj?
Dlaczego go pan nie aresztuje?
Musi go pan aresztować. Sang-hun...
Musimy dowiedzieć się, gdzie jest.
Nie aresztujecie go?
Tata Sang-huna jeszcze nie wie?
Niech pani nie dzwoni.
Dlaczego?
Prezes Jeong
doskonale wiedział, gdzie był jego syn i gdzie zaginął.
A także...
Niech pani sama z nim porozmawia.
Powinien kilka rzeczy pani powiedzieć.
FUNDACJA POMOCY DZIECIOM, 20. ROCZNICA
W dzisiejszych czasach
społeczna odpowiedzialność biznesu to konieczność,
a nie wybór.
Ktoś kiedyś powiedział,
że przekazywanie darowizn
to jak ratowanie dziecka, które tonie w płytkim stawie.
Przekazujemy darowizny...
Przekazujemy je potrzebującym, ponieważ możemy.
Zdjęcie jest mało czytelne. Poradzi pani coś?
Niech mi pan da chwilę.
Mam to też porównać?
Z tym samochodem.
Ile to zajmie?
Jak zacznę, to się dowiem.
Wracam z Gangneungu.
Słyszałam, że Sang-hun tam był.
Był tam, nim zaginął.
Ale jak...
Jak on się tam znalazł?
Tato,
wiedziałeś o tym od początku?
Pan In zabrał Sang-huna do tego szpitala.
Wiedziałeś o tym, tato?
Ale jak...
Jak mogłeś mi nic nie powiedzieć?
Sang-hun...
był bardzo chory.
Myślałem wtedy,
że nie ma innego wyjścia.
Nie wiedziałem, jak ci o tym powiedzieć.
Po prostu nie mogłem ci o tym powiedzieć.
Ale powinieneś był.
Akurat ja powinnam była wiedzieć.
Cóż...
Przepraszam.
Ja...
nie spodziewałem się czegoś takiego.
Nie rozumiem, dlaczego tylko ja o niczym nie wiedziałam.
A sądziłam, że znam Sang-huna na wylot.
Najlepiej ze wszystkich na świecie.
A nie wiedziałam niczego, tato.
Przecież mam prawo wiedzieć, co nie?
Możesz mi powiedzieć o nim wszystko?
Proszę, tato.
Seo-hui.
ZNALEZIONO ŚLADY OPON
OSTATNIE TRANSAKCJE BANKOWE
Masz coś nowego?
To dziwne. Szósty zmysł mi mówi,
że Park Seong-jae powinien już coś zrobić.
Szósty zmysł?
Wiesz w ogóle, co to jest?
To czym jest sześć zmysłów?
Sześć zmysłów?
Zmysły ciała ludzkiego.
Mniejsza z tym.
Jin-gyeong, na chłopski rozum.
Skoro próbuje się ukryć,
to na pewno nie korzysta z telefonu czy karty.
Według mnie Park Seong-jae już nie żyje.
Bo weźmy Kim Pil-yeona czy Choi Chi-deuka za przykład.
Też z perspektywy psychokryminalistyki.
In Dong-gu darowałby mu życie?
Nie ma szans. Nie żyje.
Przepraszam pana.
Kiedy pan zapłaci za pokój? Ciągle pan mnie zbywa.
Chwileczkę.
Tutaj ma pan portfel.
Nie żyje?
Jin-gyeong, muszę poinformować przełożonych,
jak nieefektywne jest takie siedzenie przed ekranem...
WIADOMOŚĆ OD BANKU
- Co jest? - Co?
DOKONANO TRANSAKCJI
TRANSAKCJA KARTĄ, MOTEL CHOGANG
„Motel Chogang”?
Niech pan weźmie kartę. I po kłopocie.
Co jest?
Co się stało?
Koleś naprawdę użył karty kredytowej.
Przepraszam.
Dzwonię po Tae-sika.
Wyślij mi adres, dobra?
- Jasne. - Idę go złapać.
Dobra, cześć.
- Są już wyniki? - Tak. To nie ten samochód.
Jak to?
Na pewno?
Na początku myślałam, że zmienił opony, ale nie.
Szerokość opon się nie zgadza.
To nie są opony używane w vanach.
No to czyj to samochód?
- Mnie pan o to pyta? - Cześć.
Mamy adres Park Seong-jae.
- Gdzie? - Ej.
- Co jest? - Ruszać się.
Tak mi pan wjechał.
- Zupełnie znikąd. - Proszę pana.
- Przesunie pan samochód? - O co tu chodzi?
Blokuje pan ruch.
- No nie! - Niech pan się ruszy!
- Rety. - Śpieszę się.
Odjedzie i zaczeka na policję.
Już prawie godzina minęła od użycia karty.
Nie ucieknie nam?
- Proszę pani! - Jak mi pan za to zwróci?
- Proszę odjechać! - Śpieszymy się!
- Chwilę. - Co za ludzie...
Chwila, poczekajmy.
Pół dnia będziemy tu czekać?
- Widzimy się na miejscu. - Czekaj! Co za...
Samochodem i tak będzie szybciej.
Data naszego pierwszego spotkania.
Sang-hun.
Nie wiedziałam, że nadal używasz jej jako hasła.
Seo-hui.
No weź. Co ty robisz?
- Pokaż. - Nie mogę.
Uwielbiam to miejsce.
- Serio? - Tak.
Skąd je znasz?
Przecież wiesz.
Przychodziłeś tu z byłą?
Tak.
Żartuję sobie.
To miejsce przypomina ciebie.
Jak to?
Po prostu.
Jakiś czas temu...
ot tak trafiłem
na tę łąkę.
Cała była wtedy pokryta śniegiem.
Naprawdę? Musiała pięknie wyglądać.
Tak.
A patrząc
na ten śnieżny krajobraz,
poczułem jakiś taki spokój.
Dziękuję, że mnie tu przyprowadziłeś.
Od tamtego dnia wiele razy przychodziłem tu sam,
kiedy czułem się zestresowany.
Sam?
Naprawdę? A dlaczego?
Od teraz
masz mi mówić, kiedy coś cię stresuje.
Zawsze będę...
cię słuchać.
Dobrze?
Masz mnie pierwszej mówić wszystko.
Bo chyba bierzemy ślub, żeby się nawzajem wspierać, prawda?
Tobie ostatniej bym się zwierzał.
Ej, słuchaj.
Chodź no tu.
Wracaj tu do mnie.
- Ej! - Ale uważaj.
Masz mi mówić wszystko!
- Dobra? Mów mi wszystko. - O rety.
- Odpowiadaj. - Teraz to nawet nie mogę.
- Coś tam powiedział? - Jesteś...
Tęsknię za tobą, Sang-hun.
Nie wiem, co robić.
Cholera. Przepraszam, z drogi!
Co ona wyprawia?
Halo?
Dzień dobry.
Policja. On tutaj mieszka, prawda?
Wiedziałam, że będą z nim kłopoty. Nie płacił za pokój
i nie chciał się wynieść.
- Numer pokoju? - Dziwny typ.
- Piętro? - A co?
- Które? - Pokój numer 504.
- Pokój 504. - Wiedziałam, że coś nabroił.
Pokój 504.
Cholera.
Chogang...
Motel Chogang.
Chogang.
- Otwierać! - A niech mnie.
- Który pokój? - Ale...
- Pokój 504. - Ma pani... To klucz?
To główny klucz.
Chwila!
Park Seong-jae!
Otwieraj. Liczę do trzech. Raz, dwa, trzy!
- Co ty wyrabiasz? - Tae-sik.
Park Seong-jae.
Park Seong-jae...
Ej, nie skacz. Czekaj.
- Cholera. - Cholera.
Co za typ...
Aj, cholera.
No to proszę.
Tae-sik, nie skacz!
- Zejdź i go ścigaj. - Zejść...
Dobra! Cholera.
Szlag by to.
Zasraniec jeden.
Gdzie on jest?
Ej!
- Gnoju jeden! - O nie.
Gdybym tak biegała, kiedy byłam w drużynie narodowej,
tobym na pewno miała złoto.
Mam go.
Zafajdaniec jeden.
- Podnieśmy go. - I do góry.
- Ej, to boli! - Cicho tam. Nie becz.
Park Seong-jae, to ty wyniosłeś Jeong Sang-huna ze szpitala?
- Nie. - Gówno prawda.
Dlaczego miałbyś odchodzić z pracy i znikać?
Gdzie jest Jeong Sang-hun?
Nie ma go w motelu.
Skąd miałbym wiedzieć, gdzie jest?
Słuchaj, smarkaczu.
Wiemy, że wyniosłeś go kanałem wentylacyjnym
i zabrałeś do lasu tylnym wyjściem.
Wszystko mamy nagrane, kłamczuchu.
Wyjaśnię, co się stało.
Sam chciał, żebym mu pomógł uciec ze szpitala.
Chyba cię skuję.
- Czego chcecie? - No już.
- Dalej! - Chwila.
Popatrz na tę szuję. To nie twój zegarek, co?
Ukradłeś go Jeong Sang-hunowi?
Gdzie tam. Sam mi go dał.
Jak chcesz kłamać, to się przynajmniej postaraj.
Kto cię do tego namówił, co?
O czym wy tu gadacie?
Sam ze szpitala wyszedł.
Przymknij się. Pogadamy sobie na komendzie.
No co wy, ludzie!
Przecież mówię.
Sam mnie zagadał. Chciał pożyczyć telefon, to pożyczyłem.
Potem pomogłem uciec ze szpitala i tyle.
- Tak, jasne, rozumiemy. - Zaczekaj.
Pożyczyłeś mu telefon?
Mówił, że jego żona nie wie, gdzie jest.
Zlitowałem się nad nim i pozwoliłem mu do niej zadzwonić.
Żona?
Sprawdź jego telefon.
- Daj telefon. - Cholera.
- Gdzie go masz? - Niech to.
- Gdzie jest? - Tutaj.
DOM DZIECKA YEONGWON
Dom dziecka?
Naprawdę tam dorastałeś?
To chyba to.
- Jaki numer? - Zero, jeden, zero.
Jeden, cztery, sześć.
I?
Jeden, pięć, dziewięć.
DOM DZIECKA YEONGWON
Eun-seong i Yeong-min.
Dbajcie o siebie
i jeden o drugiego, tak jak teraz.
To Yeong-min?
JIN YEONG-MIN
WYŁĄCZ
A dlaczego ukrył fakt,
- że rozmawiał z Jeong Sang-hunem? - Nie chciałem nieporozumień.
„Nieporozumień”? Ciekawy z pana człowiek.
Możecie ponownie zbadać sprawę.
Dlaczego pan Jeong Sang-hun rozważał zmianę lokalizacji?
Śledź Yeong-mina. Miej jego i pana Ina na oku.
Bądźmy szczerzy.
Uważa pani, że mąż nadal żyje?
Yeong-min, czy ty w ogóle chcesz, żeby Sang-hun wrócił?
Napisy: Cezary Kucharski